من درسن ۳۰ سالگی ازدواج کردم شاید ازمعدود کسانی بودم از هم سن وسالیهام که ازدواج نکرده بودم
توشهرما جوانی که سنش از ۲۰ سال ویا حتی خیلی پایین تر هم باشه تحت فشار خانواده وعرف اینجا
محکوم به ازدواجه ولی من زیر تازیانه نگاه وحرفهای زننده این جماعت تونستم تحمل کنم بیشتربخاطر
بدبینی که نسبت به زندگی مشترک داشتم واحساسم این بود که یک سری محدودیتهای جدی برای ادم
ایجاد میشه من قبل از ازدواج خیلی مسافرت میرفتم وسفر روخیلی دوست داشتم یک گروه دوست
بودیم که دائم درسفر وخوشگذرانی بودیم البته اونا متاهل بودند ومن تنها مجرد این گروه بودم خلاصه
همای سعادت بر فرازسرما به گردش دراومدو ماهم ازدواج کردیم واولین سفر متاهلیم رو که ماه عسل
بود انجام دادیم توی این سفر به من وهمسرم خیلی خوش گذشت وبه جرات میتونم بگم بهترین
مسافرت زندگیم بود وحتی به دوستام هم گفتنم این باعث شد که بقیه دوستام هم دست زن وبچه خود
رو بگیرند وعازم سفر شن همین ۲ ماه قبل بود البته قبل از ماه رمضون با دوستم تصمیم گرفتیم بریم
دوستم هم که میدونست من بدون خانمم نمیرم سفر ازروی اجبار ایشون هم خانواده وبچه اشو اورد
وتو این سفر ما دور ایرانو گشتیم ویکی از خاطره انگیزترین سفرهای ما بود همین باعث شد که دوستم
قدر وارزش سفر به همراه همسر روبدونه واصرار فراوان داره که این سفر رو تکرار کنیم البته ایندفعه خارج
کشور.
برای کسب لذت از زندگی مشترک باید توقعاتمون رو منطقی کنیم و نگاه به زندگی خودمون داشته
باشیم نه دیگران چرا که برای رسیدن به خوشبختی راههای متفاوتی هست که باید از تکرار وتقلید
بپرهیزیم وراههای جدید کشف کنیم.
